21 มีนาคม พ.ศ.2549

วันที่ 21 มีนาคม พ.ศ.2549 เวลาประมาณ 01.00 นาที

มีชายอยู่หนึ่งคน เขาเป็นคนบ้าและเสียสติ

พกเอาฆ้อนอันใหญ่ ไปทุบสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่กลางเมือง

ตื๊บคนบ้าทำไม เขาทำอะไรให้หรือ
หรือว่าคุณไม่ค่อยจะคุ้น ที่ไม่มีสิ่งใดให้ยึดถือ
ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์องค์นั้นมีจริง ท่านก็คงไม่แฮปปี้สักเท่าไหร่
ที่ศิษย์เลิฟ ดี๊ด๊า... ในนามของความดี๊ดี

ถ้าจะยกเอาเรื่องความรัก ความเคารพและความศรัทธา
มาเป็นเหตุผลบังหน้า ก็อยากจะขออนุโมทนาด้วย
เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ฮา ฮา
อนุโมทนา สาธุ อนุโมทนา สาธุ

ตื๊บคนบ้าทำไม เขาทำอะไรให้หรือ
หรือว่าคุณไม่ค่อยจะคุ้น ที่ไม่มีสิ่งใดให้ยึดถือ
ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์องค์นั้นมีจริง ท่านก็คงไม่แฮปปี้สักเท่าไหร่
ที่ศิษย์เลิฟ ดี๊ด๊า... ในนามของความดี๊ดี

เคยมีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่เด็กน้อยตัวเล็กๆ โดนฆ่า
โดยบุคคลที่เขาตัดสินว่า เป็นบุคคลวิกลจริต
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่สุดท้ายชายคนนั้นพ้นผิด
หรือว่าชีวิตมีค่าน้อยกว่าสิ่งของ ที่สูญเสียไป

บทลงโทษด้วย"ความรัก"

วันหนึ่งเมื่อยังเด็ก แอนดี้น้องชายของฉันนั่งอยู่ที่มุมห้องนั่งเล่น

ในมือข้างหนึ่งมีปากกาหนึ่งด้าม ขณะที่ในมืออีกข้างหนึ่งก็ถือหนังสือสะสมราคาแพงของพ่อ

แอนดี้คงจะปีนขึ้นไปหยิบจากบนชั้นหนังสือ

เมื่อพ่อเดินเข้ามาในห้อง แอนดี้ก็ก้มหน้างุดและทำท่ากระสับกระส่าย

เขารู้ตัวดีเชียวละว่ากำลังทำผิด แม้จากระยะไกล ฉันก็เห็นรอยขีดเขียนเปรอะไปทั่วบนหน้าหนังสือของพ่อ และตอนนี้แอนดี้ก็กำลังจ้องมองพ่อตาโตด้วยความหวาดหวั่น รอคอยที่จะถูกทำโทษ

พ่อหยิบหนังสือขึ้นมามอง  แล้วก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้โดยไม่พูดอะไรสักคำ     
หนังสือทุกเล่มมีความหมายต่อพ่อมาก  หนังสือคือความรู้  และหนังสือเล่มนี้ก็เป็นหนังสือสะสมราคาแพง 

แต่ในขณะเดียวกันท่านก็เป็นพ่อที่รักลูกมาก

สิ่งที่พ่อทำในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านั้นยอดเยี่ยมมาก แทนที่ท่านจะลงโทษหรือดุแอนดี้

หรือแม้แต่ตำหนิความซุกซน พ่อกลับนั่งลง หยิบปากกาในมือแอนดี้ขึ้นมาถือไว้

แล้วก็เขียนอะไรบางอย่างลงในหน้าหนังสือสะสมราคาแพงนั่นเสียเอง
 

   พ่อเขียนที่ข้างๆ ลายเส้นที่แอนดี้ขีดว่า
   ภาษาของแอนดี้ เมื่ออายุสองขวบ

ต่อไปนี้
ไม่ว่าครั้งไหนที่พ่อหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเปิด
พ่อก็จะเห็นใบหน้าน้อยๆ
ที่น่ารักและดวงตาที่สดใสของลูก
และจะขอบคุณพระเจ้าที่ประทานเด็กน้อยคนนี้
มาให้ขีดเขียนบนหนังสือแสนหวงของพ่อ
ลูกทำให้หนังสือเล่มนี้ของพ่อมีความหมาย
เหมือนกับที่พี่ๆของลูกนำความหมายมาสู่ชีวิตของพ่อ
เหมือนกัน

ว้าว... ฉันคิด นี่หรือคือการลงโทษของพ่อ?
 

นานๆครั้งฉันก็จะหยิบหนังสือที่สะสมไว้มาให้ลูกหลานของฉันขีดเขียนเล่น

ทุกครั้งที่มองดูลายมือหยุกหยิกเหล่านั้น

ฉันก็จะนึกถึงสิ่งที่พ่อทำในวันนั้น

พ่อได้สอนให้ฉันรู้ว่า… อะไรกันแน่ที่มีค่าต่อชีวิตของเราอย่างแท้จริง

ซึ่งนั่นก็คือ คนที่เรารัก ไม่ใช่วัตถุสิ่งของ